Wie we zijn en onze werkwijze

Joop Hofman en Bert van der Ploeg zijn in 2007 Rode Wouw gestart. Omdat het anders moest en beter kon. En dat werkt. Innovatief, bottom up, out of the box, samen met inwoners en altijd op maat. In 2019 is Joop Hofman eigenaar geworden van Rode Wouw, de  onderlinge samenwerking bleef. In 2026 is Bert veel te vroeg overleden. 

Ik ben begonnen als opbouwwerker en dat altijd een beetje gebleven. Het gaat bij mij  de oneliner“ bewoners nemen het voortouw”. Dan gaat het om de kracht van gemeenschappen, om sociale stijging, om planvrminb van onderop,  en om nieuwe democratische vormen.

Mijn  werk  kent wel vijftig tinten participatie: trainingen, boeken schrijven, begeleiden van gemeenten bij verandertrajecten, participatiestructuren vernieuwen bij corporaties, ontwikkelen van nieuwe methoden, innovatielabs draaien, werken en klussen aan sociale processen in buurten, adviseren van overheden in binnen-en buitenland en zo nog vele. Ik werk in kleine Drentse dorpen of grote steden als Amsterdam of Antwerpen. Werk samen met Ministeries, Waterschappen of  speeltuinverenigingen.  Knutsel samen met Woningcorporaties of met Gemeenteraden aan de vernieuwingen van de democratie. Doe trainingen met internationale hoogleraren als Jim Diers of Cormac Russel en met Harry en Jolanda van de speeltuin. Dat laaste is ook niet zo moeilijk want in mijn woonplaats Deventer ben ik één van de actieve medewerkers bij speeltuinvereniging De Driehoek en in het land de voorzitter en voortrekker van  het landelijke netwerk voor community building  #Krachtproef.

Steeds weer op zoek naar oplossingen, plezier in  de glimmende ogen van bewoners als iets lukt en kritisch als het gaat om eerlijk samenwerken.

Ergens in de vroege zomer van 2007 was er dat telefoontje: “Samen doen?” En in de diepe zomer van 2007 was er de naam: ‘Rode Wouw’. Waarom? Bert, Jael en ik keken de Tour de France. Gebeurd er al wat? ‘Nee, ze rijden in de Pyreneen.’  Nu dan? ‘Nog steeds niks, vliegt alleen een Rode Wouw in het dal. En weer een.’ Nu dan, of nog steeds alleen maar een Rode Wouw?  Rode Wouw is er.

Bert is er niet meer. De ziekte kwam harder terug dan je gewend was. En zo maar, zo snel is het over.  We waren zakelijk al een paar jaar niet meer samen de leiders van Rode Wouw. Je pensioenleeftijd gaf de ruimte om al die andere sociale dingen te doen die je nog wilde doen en vaak ook al deed. De tuin bij de boerderij moest een zorgtuin worden, dus een project in wording. En de bekommernis en hart voor mensen bleef, dus je bleef gewoon ambulant begeleider. Dicht bij mensen en hun sociale sores. Want daar voelde je dat je het verschil kon maken. Betrokken en volhardend. Nooit opgeven bij ‘kan niet’ want er was altijd wel een omweg die wel kan.

Je maakte de beste analyses van de meest ingewikkelde situaties. Nooit zomaar een situatieschets, altijd gevuld met drie extra lagen. Zo zat het echt in elkaar en dan ook altijd een oplossing. Die vaak zo praktisch was dat je je amper kon voorstellen dat dit paste bij deze analyse. En ook zo praktisch dat je als opdrachtgever gewoon het niet niet kon doen.

Steeds opnieuw en altijd inzetten voor sociale ongemakken. Je vertrek naar Zimbabwe onderstreept dat. De volgende carrierestap in Nederland heb je ingeruild voor de stap naar Zimbabwe. Je werd vriend en medebestuurder van een blindeninstituut. Zwom met blinde mensen in zee. De Afrikaanse betrokkenheid bleef groeien. Een paar jaar later had Rode Wouw een school geadopteerd in Tanzania. Nou ja, Bert, jij hebt een school geadopteerd. Sleepte boeken mee uit Nederland, spellen, lesmateriaal, zelfs fietsen. En na elke reis naar Afrika kwam er weer een nieuw project, zoals het bedrijf voor micro-opladen van mobieltjes. En dus is het volkomen logisch dat je nu weer met een project zorgtuin bezig bent bij je boerderij in Vaassen. Bezig was.

Bert je was regelaar van ons, je regelde dat wat geregeld moest worden met regels. Altijd goed geregeld. Je sociale hart was enorm groot. Je loyaliteit en inzet misschien nog wel groter. Goeie, goeie, fijne, betrouwbare, lieve gast.

Kind van de Veluwe, letterlijk overal geleefd en gewoond in de wereld. Groot geworden in Epe, gestorven in Vaassen. Daar waar nog een zorgtuin wacht op een volgende stap…

jn drijfveer is verbinden, bridging the gap. Hoe zorgen we ervoor dat mensen regie houden over hun leven en mee kunnen doen in hun wereld en in de wereld om hun heen.