Er is geen ontkomen meer aan, in de bubble van wijken + bewonersinitiatieven + sociaal domein is ‘werken aan gemeenschappen’ de terugkerende toverstok. En terecht… want gemeenschappen zijn de basis van samenleven, een bron van samenwerken en creativiteit en de plek waar alles wat elders bedacht wordt samenkomt en realiteit wordt. Toch zie ik vaak, te vaak, dat gemeenschappen vooral gezien worden als een nieuwe oplossingsvariant voor beleidsproblemen. Zorg, veiligheid, duurzaamheid zijn zo wat van die terreinen. Waarbij de onderliggende gedachte is dat meer samen optrekken in de gemeenschap, bewoners met bewoners, de meest succesvolle weg is. Ook niet onwaar, maar het is nog niet de helft van de waarheid. Want community building, want daar hebben we het over is echt veel meer, is veel intenser en veel gelaagder dan bewoners bij elkaar brengen en een goede sfeer creëren. Die goede sfeer en dat samen optrekken kan alleen als gemeenschappen de ruimte hebben om ook zelf initiatieven en plannen te maken. Dus autonomie. En die gewenste warme verhoudingen kunnen alleen als gemeenschappen ook zelf keuzes kunnen maken. Dus zeggenschap, lees macht.
ABCD Community Building is een driehoeksverhouding van Zacht, Kracht én Macht, daar gaat dit stukje over.